Muzeum Diecezjalne w Siedlcach

Muzea

Muzeum czynne dla grup zorganizowanych od wtorku do soboty w godzinach 10.00 - 15.00. Czas grupowego zwiedzania: około 1 - 1,5 godziny. Wskazane jest aby przewodnik telefonicznie uzgodnił termin przybycia grupy (025 - 644 98 65).

Muzeum czynne dla grup zorganizowanych od wtorku do soboty w godzinach 10.00 - 15.00.Czas grupowego zwiedzania: około 1 - 1,5 godziny.Bilety wstępu: dorośli 8 zł., studenci, młodzież szkolna, dzieci 4 zł.Przewodnicy grup wstęp bezpłatny.Wskazane jest aby przewodnik telefonicznie uzgodnił termin przybycia grupy (025 - 644 98 65).Założyciele Muzeum Ks. Biskup Henryk Przeździecki Biskup Henryk Przeździecki objął rządy Diecezją Janowską czyli Podlaską 30 listopada 1918 roku. W tym samym roku założył pierwsze Muzeum Diecezjalne. Rok później otworzył Seminarium Duchowne, a w następnych latach powołał 66 parafii i poświęcił 106 kościołów nowozbudowanych lub przejętych po Unitach. W 1924 roku przeniósł stolicę Biskupią z Janowa do Siedlec. Zbiory Muzeum zostały przeniesione do pomieszczeń nad zakrystiami katedry siedleckiej. Zmarł 9 maja 1939 roku.Ks. Tadeusz Zygmunt Kulik Założyciel powojennego Muzeum Diecezjalnego w Siedlcach Urodzony w 1929 roku w Białej Podlaskiej, wyświęcony na kapłana w 1956 roku, pracował jako wikariusz w Łukowie, Trzebieszowie i Sokołowie Podlaskim. Absolwent historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1974 roku sprawował urzędy w Kurii Diecezjalnej Siedleckiej: Diecezjalnego Konserwatora Zabytków, Dyrektora Wydziału Artystyczno - Architektonicznego, Przewodniczącego Komisji Artystyczno - Architektonicznej. Przez 30 lat był wykładowcą historii sztuki i nauki o ochronie zabytków sakralnych w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Odznaczony tytułem Kanonika Gremialnego Siedleckiej Kapituły Katedralnej. Przez 10 lat był kapelanem Sióstr Sakramentek oraz kapelanem w szpitalu przy ul. Bema w Siedlcach. Zmarł 5 lutego 2000 roku w Siedlcach. Historia powstania MuzeumW kilku słowach:Kościół przez wieki chronił dzieła sztuki, dlatego wiele z nich ocalało z pożogi wojen światowych i dewastacji okresów późniejszych.Odwilż polityczna przełomu lat 60-tych i 70-tych oraz ustawa sejmowa z 1972 r. zwróciły uwagę na konieczność ocalenia dziedzictwa polskiej kultury. Był to impuls dla Konferencji Episkopatu Polski, która 25 stycznia 1973 r. wydała Normy postępowania w sprawach sztuki kościelnej". Zaczęły one obowiązywać w całej Polsce od dnia 1 kwietnia 1973 roku.Na mocy w/w "Norm" Biskup Siedlecki w 1974 r. powołał dwa urzędy. Były nimi: Diecezjalny Konserwator Zabytków i Wydział Artystyczno-Architektoniczny Kurii Diecezjalnej, wspomagany przez 10-osobową Komisję Artystyczno-Architektoniczną. Zadaniem pierwszego urzędu było zwrócenie uwagi administratorom parafii na konieczność ocalenia i przechowania dzieł sztuki sakralnej. Drugi urząd wspomagał budowniczych kościołów i tworzących ich wyposażenie, w zachowaniu estetycznego i sakralnego charakteru świątyni, często przy współistnieniu sztuki współczesnej obok dawnej.W 1974 r. Biskup Siedlecki wydał polecenie diecezjalnemu konserwatorowi zabytków ks. Tadeuszowi Kulikowi uporządkowania zbiorów pozostałych po kolekcji należącej do Muzeum Diecezjalnego, istniejącego w latach 1918-1939 oraz nakazał gromadzenie wycofanych z kultu obiektów sztuki, celem uratowania tych dóbr przed dewastacją, rozproszeniem, bądź alienacją.Zabytki już wcześniej zgromadzone oraz odnajdywane od początku lat 70-tych na strychach kościołów i plebanii lub darowane przez osoby prywatne, stanowiły zaczątek na nowo powołanego Muzeum. Dla przechowywania dzieł zostały udostępnione tzw. loże - sale nad zakrystiami Katedry Siedleckiej. Gdy eksponatów przybywało, a loże okazały się za małe, udostępniono także dwa dodatkowe pomieszczenia w Kurii.Po wybudowaniu nowego zespołu gmachów Wyższego Seminarium Duchownego w Opolu k/Siedlec, w maju 1991 roku przydzielono na cele muzealne część starego budynku Seminarium przy ul. Bpa I. Świrskiego 56 na urządzenie Muzeum, w którym ma ono swoją siedzibę do dziś.
 
 
 
powered by inmidia